مبانی تشکیلات

نباید به فعالیت تشکیلاتی به عنوان یک کار فرعی نگاه کرد.رهبر معظم انقلاب می فرمایند:(( ما که در فلان گوشه تشکیلات مشغول کار هستیم،دائم باید آن شغل را جدی بگیریم و به آن برسیم؛ آن را همان کار مهمی بدانیم که به ما محول شده است؛خودمان را در آن شغل بسازیم؛نباید فکر کنیم که حالا دیگر مثلا چند سال است که در فلان شهر مشغول این کارها هستیم ؛ نه ، واقعاً چه فرقی می کند ؟ در جبهه به یکی می گویند سر برانکار را بگیر و مجروحان را ببر؛به یکی می گویند آر.پی.چی بزن؛به یکی می گویند برو نگاه کن،هر وقت دیدی کسی می آید مارا خبر کن.

بنابراین ، هرکس کاری می کند.چنانچه هرکدام این کار را نکردند ، جبهه شکست خواهد خورد.نمی شود ما بگوییم این هم کار شد که به دست ما داده اند؛برو مجروحان را بردار حمل کن!درحقیقت،اهمیت حمل مجروح در جای خود،کمتر از زدن آر.پی.جی نیست.))(۲/۶/۹۱)

ایشان درجای دیگری اشاره می کنند : ((در جمهوری اسلامی،هرجا که قرار گرفته اید ، همانجا را مرکز دنیا بدانید و آگاه باشید که همه کارها به شما متوجه است.چند ماه قبل از رحلت امام،مرتب از من می پرسیدند که بعد از اتمام دوره ریاست جمهوری می خواهید چکار کنید.من خودم به مشاغل فرهنگی زیاد علاقه دارم؛فکر می کردم که بعد از اتمام دوره ریاست جمهوری به گوشه ای بروم و کار فرهنگی بکنم.وقتی از من چنین سوالی کردند،گفتم اگر بعد از پایان دوره ریاست جمهوری،امام به من بگویند که بروم رییس عقیدتی،سیاسی گروهان ژاندارمری زابل بشوم حتی اگر بجای گروهان،پاسگاه بود من دست زن و بچه ام را می گیرم و میروم!والله این را راست می گفتم و از ته دل بیان می کردم ؛ یعنی برای من زابل مرکز دنیا می شد و من درآنجا مشغول کار عقیدتی،سیاسی میشدم ، به نظر من باید بایستی با این روحیه کارو تلاش کرد و زحمت کشید؛در این صورت،خدای متعال به کارمان برکت خواهد داد . ))(۵/۱۲/۷۰)

توی سر، نه روی سر.......